Chalupkovo

8 km

• SPECJALNA ZNIŻKA NIE JEST WAŻNE W CHWILI OBENCJE!!!

7,5 km

7,5 km

5,4 km

Wioska Vlkolínec bedąca częścią miasta Ružomberok leży 718 m n.p.m. w zachodniej części Karpat, u jej stóp wznosi się wzgórze Sidorovo. Znajduje się tam 55 domów, jednak tylko 18 z nich jest zamieszkanych przez jedyne 29 osób. Wioska Vlkolínec została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1933 roku jako unikatowy kompleks architektoniczny. Obszar tradycyjnej górskiej architektury zajmuje  powierzchnię 797 ha w północno-środkowej części Słowacji. Wiekszość z jego 73 budynków to tradycyjne domki góralskie wpisane na listę zabytków.

Zabytkowe budynki w miejscowośći Vlkolínec:

• dwupiętrowa dzwonnica z 1970 roku
• barokowy-klasysystyczny ceglany kościół z 1875roku
• muzeum tradycyjnej zabudowy Vlkolínec – „Gospodarstwo domowe Muzeum Liptov”
• kosiarze Vlkolínec – zabudowania gospodarcze

Tablice pamiątkowe w Vlkolínec:

• Tablice pamiątkowe w domu nr 907 – pamięci mieszkańców wioski poległych w 1944 r  – „Za naszą wolność polegli: Bradiak Ondrej (70), Bradiak Štefan (31), Kaman Vojtech (35), Kendera Ján (68), Kendera Vojtech (38), Kupčo Ondrej (45), Kupčová Mária (70). Cześć ich pamięci.”
• Tablica pamiątkowa na rzymskokatolickim kościele Najświętszej Marii – pamięci ojca Pavol Horský (1924 – 1995), mieszkańca wioski Vlkolínec, prześladowanego za wiarę i skazanego na wieloletnie więzienie przez władze komunistyczne w latach (1950 – 1960)

19 km

Jasna Skipark to największy kurort narciarski w słowackich Tatrach Niskich charakteryzujący się pięknem naturalnej przyrody oraz doskonałymi warunkami dla narciarstwa i snowboardu. Są tu doskonale przygotowane trasy dla wszystkich narciarzy – początkujących, doświadczonych jak i miłośników Freestyle. Skipark nadaje się również dla uprawiania tzw skialpinizmu, biegów narciarskich, zjazdów przełajowych. Możesz tu spróbować swoich sił na takim sprzęcie jak Skifox, Snowscoot, Snowbike, zakosztować kitewingu (połączenia windsurfingu z narciarstwem), polatać na paralotni, wspinać się w parku linowym, pograć w paintball lub pozjeżdżać wieczorem na torze saneczkowym. W Jasna Skipark możesz ponadto skorzystać ze szkółki narciarskiej, przedszkola, wypożyczalni, przechowalni bagażu i sklepów. Wszystkie atrakcje i usługi są na wysokim poziomie. Sztuczne naśnieżanie pozwala na utrzymanie 5- miesięcznego zimowego sezonu, który trwa zwykle od początku grudnia do końca kwietnia.

Sezon Letni
Najbardziej kuszącą atrakcją w letnim sezonie jest na pewno naturalne piękno parku narodowego Tatr Niskich lecz również zabawy na trampolinie, strzelanie z łuku, paintball, paralotnie,  park linowy. Ponadto możesz skorzystać z wypożyczalni rowerów i skuterów, zrobić zakupy w sklepie sportowym, popróbować górskich wycieczek z przewodnikiem  Nordic walking, czy wspinaczki. Ostatnio niezwykłym zainteresowaniem cieszy się unikatowy park rowerowy.

21,8 km

16,2 km

Wejście do jaskini znajduje się w skale Baška w północnej części Tatr Niskich. Długość jaskini od wejścia wynosi niecałe 2 km. Formy skalne w jej wnętrzu formowały się w ciągu ostatnich 500 lat i tworzą w połączeniu z tzw. sintrową ornamentyką niezwykłą atrakcję turystyczną
Dolina Demianowska jest najpiękniejszą i najbardziej znaną w całych Tatrach Niskich. Jej długość wynosi 15 km stanowiąc od północy główne centrum turystyki górskiej. Z geograficznego i geologicznego punktu widzenia składa się z dwóch oddzielnych części- wyższej, przyległej do głównego masywu zbudowanej z granitu i tworzącej kompleks mniejszych dolin oraz niższej wapiennej.
Dolina była zamieszkana w czasach prehistorycznych, co zostało potwierdzone archeologicznymi badaniami w jaskini Okno. Później pozostawała wyludniona aż do XVIII i XIX wieku kiedy zaczęły pojawiać się tu domki drwali i szałasy pasterskie oraz kopalnie kruszcu. Zainteresowanie doliną wzrosło w 1921 roku po odkryciu Jaskini Wolności. Wkrótce potem pojawiła się nowa solidna droga dojazdowa. Popularność przyniosła jej także budowa wyciągu z Jasnej do Chopok, który obecnie dociera tylko do Lukowej. Dolina Demianowska to niezwykle istotny spaleologiczny region Słowacji.

52,5 km

Wioska Štrbské Pleso leży 1346m nad poziomem morza na południowym brzegu jeziora  Štrbské Pleso stanowiąc atrakcje turystyczną i centrum sportów zimowych. Jej nazwa wywodzi się historycznie z regionu.
Wioski Podbanske (częściowo) oraz Vyšné Hágy również należą do regionu Štrbské Pleso, natomiast sama wioska powstała z wchłonięcia miejscowości Štrba. Štrbské Pleso to najbardziej znane i najczęściej odwiedzane jezioro w Tatrach Niskich. Najstarsze wzmianki o nim pochodzą z pracy Bibliotheca seu Cynosura Peregrinantium (1644) autorstwa Dávida Frölicha. Juraj Buchholz natomiast opisywał destylację oliwy z sosen i kosodrzewiny w tym regionie (1719 rok). Rejon ten znany był górnikom, drwalom oraz zbieraczom ziół na długo przed pojawieniem się pierwszych turystów. W 1860 miejscowa ludność postanowiła wypuścić wodę z jeziora, aby stworzyć tereny na pastwiska i zacząć odnosić jakąś korzyść, z jak to określali „bezużytecznej kałuży”. Teren ów był w posiadaniu rodziny Szentiváni do 1901 roku, kiedy to cesarstwo austro-węgierskie odkupiło go od niej. Jezioro zostało sztucznie zarybione pod koniec XIX wieku a lód z tego regionu – niezwykle czysty- eksportowano nawet do Budapesztu, Berlina I Wiednia. Najstarszy pejzaż tego górskiego jeziora pochodzi z około1825r pędzla Jána Jakuba Müller’a. Pierwsze wiarygodne pomiary powierzchni i głębokości zostały dokonane w 1875 roku przez Dioniza Densö.

54,5 km

Popradské Pleso (starsza nazwa Rybir Pleso) jest górskim jeziorem rozłożonym w dolinie Mengusovská w Tatrach Wysokich. Położone na wysokości 1494,3m n.p.m ma powierzchnię 6,88ha i jest jednym z największych jezior na Słowacji pochodzenia glacialnego. Jego imieniem nazwano także schronisko górskie (kiedyś Chata kpt. Morávku), nieopodal w sosnowym gaju znajduje się również cmentarz poświęcony ofiarom wypadków w Tatrach Wysokich. Jezioro jest łatwo dostępne przez cały rok dla pieszych turystów, można dotrzeć tu również autem za okazaniem zezwolenia (dostępne np dla mieszkańców schroniska). Piesi mogą się tu jednak dostać mniej wiecej w godzine ze stacji kolejowej Popradské Pleso (torowisko przebiega wdłuż drogi dla samochodów i jest oznaczone za pomocą niebieskich znaków turystycznych).

9 km

Wodospad znajdujący się w centrum wioski Lúčky funkcjonuje jako narodowy pomnik przyrody od 1974 roku. Woda w nim opada z trawersu na wysokości ponad 12 m nad poziomem jeziora. Strumyk zasilający wodospad sam w sobie nie jest zbyt interesujący, ale wody z jego dopływów zawierają sporą domieszkę gipsu, tworząc bogatą ornamentyką bardzo upiększającą wodospad.

Otoczona lasami wioska Lúčky położona jest w dolinie u podnóża górskiego regionu Chočské irchy. Dolina otwiera się na południe w kierunku miejscowości Liptovská Teplá i Kalameny. Tuz obok znajduje się najwyższy szczyt regionu Dolný Liptov- Veľký Choč (1608 m n.p.m.) Na północ od wioski wznosi się także szczyt Plieška (977 m n.p.m). Na wzgórzu Smrekov (1024 m n.p.m.) na zachód z wioski Lúčky znajduje się jaskinia o długości 105 m, jednak jest ona niedostępna do zwiedzania)
Wodospad Lúčky wraz z trawersami tworzą naturalną granicę pomiędzy spa i samą wioską.
Trawersy i inne formy skalne tworzone przez strumień z dużą zawartością gipsu są chronione od 1975 roku jako pomniki przyrody. Pokrywają one obszar 3,8 ha.

Wypoczynek
Okolica jest wprost idealna do odbywania wycieczek rowerowych, jakkolwiek nie ma tu jeszcze zbudowanych specjalnych ścieżek rowerowych. Można np. pojechać do okolicznych miejscowości jak Bešeňová czy Liptovská Mara. Rowerem można także przejechać przez góry Sielnické vrchy do regionu Orava, ale jest to zalecane tylko dla doświadczonych rowerzystów. Natomiast niedaleko w centrum medycznym Choč znajduje się kino, choć aktualnie jest ono nieczynne. Na terenie centrum można jednak pograć z rodziną na mini polu golfowym.

Wzgórze Veľký Choč w kształcie piramidy jest jednym z najpiękniejszych w całej Słowacji i było opiewane przez poetów jak np. P. O. Hviezdoslav, pochodzącego z miejscowości Vyšný Kubín (region Orava u stop wzgórza Choč)
Jest tam wyciąg narciarski na łagodnym stoku dla mniej doświadczonych narciarzy; (stok nie jest sztucznie naśnieżany, ale za to regularnie ratrakowany). Wyciąg funkcjonuje w sezonie zimowym, latem w weekendy lub na życzenie

3,4 km

31,9 km

29 km

60 km

22,5 km

38 km

48 km

Zamek został zbudowany w pierwszym trzydziestoleciu XV w., w celu ochrony pobliskiej drogi. Nie ma o nim wzmianek aż do 1470 r., kiedy król Maciej Korwin pozwolił na przebudowę mniejszego Zamku Roháč w prawdziwy zamek. Oznacza to, że wcześniej znajdował się tam ufortyfikowany obiekt służący do ochrony i patrolowania okolicy przed 1470 r. Pierwsza rekonstrukcja, prawdopodobnie pod wpływem włoskich architektów została ukończona tego samego roku.
Zamek został spalony w 1550 r. Następnie został odbudowany w pełnym zakresie, ponieważ teren nie pozwał na żadną rozbudową. Został również zrekonstruowany pod władzą Kataríny Bošániovej, ale Žigmund Sirmiensis-Súľovský wyraził swoje niezadowolenie ze stanu zamku w 1703 r.

W 1730 r. wojska nadal stacjonowały w zamku, stąd jego obronna funkcja. Niezbędna odbudowa nie miała miejsca z powodu braku porozumienia z rodzinie Sirmiensisów. Jest prawdopodobne, że prawdziwym powodem był fakt, że mieszkali w wygodnych domach we wsi. Ostatni członek rodziny mieszkał na zamku w 1939 r. razem ze stróżem, który był również leśniczym. Członkowie rodziny podzielili swoje posiadłości w ltach 1752-1759 i zamek był niezamieszkały od tego czasu. Zamek nie był pilnowany od 1780 i nikt o niego nie dbał. Obiekt został zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1780 r. (wykaz zabytków niepoprawnie podaje datę 1763 r.). Od tamtego czasu zamku nie remontowano i popadł w ruinę. W tzw. międzyczasie obiekt spłonął i na skale pozostało jedynie trochę murarki.

Zamek jest wybudowany pomiędzy trzema masywnymi skałami. W ruinach można dostrzec jak fundamenty zostały dostosowane do terenu. Zamek składa się z zamku górnego oraz dolnego, które oddziela od siebie mniej więcej 25 metrów. Różnica poziomów pomiędzy parterem zamku górnego i dolnego wynosi 14 metrów. Wysokość ruin to około 18 metrów.

Zamek dolny to w rzeczywistości obronny bastion (5x10 metrów) z kilkoma piętrami. Pokój na parterze ma cztery dobrze widoczne okna i prawdopodobnie osiem luk. Mury są grube na 80-120 cm. Bardzo wąski przesmyk w skale, który ledwo umożliwia przejścia osobie, służy jako jedyne wejście do górnego zamku. Jest również zabezpieczony mostem zwodzonym.. W górnym zamku znajdowało się przypuszczalnie 18 pokoi z łukami. Jego mury są grube na 80-100 cm. Znajdowały się z nim bardzo strome schody wykute w skale. Zbiornik wodny jest usytuowany w górnym zamku, lecz jest wypełniony ściekami i szczątkami. Najwyższa część całego zamku służyła jako wieża strażnicza, z której rozpościera się wspaniały widok na okolicę.

Stan obecny
Zachowana część zamku obejmuje fundamenty, ślady belek nośnych oraz kotwic, łuków wykutych w skale oraz małe szczątki murów z otworami na okna.
Ruiny dolnego zamku ukazują część pałacu wraz z punktem obserwacyjnym. Można również dostrzec wejście do zamku z luką oraz sztucznym przełomem skalnym przed wejściem.
Środkowy pałac w górnym zamku ukazuje łuk i pozostałości schodów podparte ruinami pylonu. Znajduje się tam również dziura w murze z żelazną drabiną wiodącą do najwyższej części zamku, gdzie można dostrzec pozostałości zbiornika wodnego i wieży.

102 km

17,5 km